NOG EEN BLOG

Nu

 

Een blog is zoals een virtuele reisgezel. Hij vergezelt je een tijdje nederig op je weg en ondertussen deelt hij z'n ervaringen op het web, te grabbel en te keur voor al wie het wil lezen. Maar ook in z'n vorm is hij virtueel: hij lijkt op een dagboek, maar omdat hij tegelijkertijd publiek is, belicht hij niet noodzakelijk alle aspecten van die dag of ervaring die het waard was om dan neergeschreven te worden. Soms zit er zelfs veel meer achter het verhaal, of tussen de lijnen. 

Simpel gezegd: een blog laat alleen zien wat de schrijver ervan wil laten zien, met of zonder enige pretentie.

Daarnaast vereist een blog onderhouden ook een dosis van gezonde zelfdiscipline. Het heeft geen zin als je er geen pas en regelmaat in houdt. Dan wordt hij snel anecdotisch en zonder samenhang. Want daarnaast blijft het natuurlijk ook een geheugensteuntje voor jezelf, zoals een privé dag- of fotoboek: om achteraf op terug te kijken en ervan te kunnen leren. Hij archiveert m.a.w. ervaring. 

Een blog vergezelt de schrijver ervan op een traject.

En omdat het hoofdtraject dat deze blog vergezelde is afgelegd, wordt het ook tijd om van deze blog afscheid te nemen. 

Hij was een goede gezel. Hij leerde me veel nieuwe mensen en dingen (her)ontdekken en kennen, en vele anecdoten en feiten -al dan niet tussen de regels- zijn ondertussen een substantieel deel van m'n leven geworden.

En nu is het tijd voor een volgend traject. Misschien hoort daar ooit ook wel een blog bij.

Ondertussen hoop ik dat u er van genoten hebt, net zoals ik. Ik wens 'm alvast een rustige oude dag in cyberspace toe.

Latijn

Nu Bart De Wever salonfähig is geworden, stellen anderen zich natuurlijk de vraag wat de oorzaak is van zijn succes. 

Eén of ander studiebureau zal waarschijnlijk voorzichtig hebben geconcludeerd dat dit eventueel misschien wel iets zou kunnen te maken hebben met z'n wat aptypische publieke gedrag, eenvoudig samen te vatten als :
'Hij is misschien geen beau met een permanente Colgatesmile, maar hij is degelijk, hardwerkend, onverstoorbaar, goed van tongriem gesneden en zeer ad rem. En hij is slim. Want hij weet alles over het oude Romeinse rijk en nog veel meer... Trouwens, zo'n Colgatesmile, dat kunt ge toch niet vertrouwen." Ideale schoonzoonrating: 95%.

Ik beeld me in dat deze 'conclusie' werd samengevat als 'De Wever Kent Latijn'. En dat deze werd geblackberried tot bij Dewinter, die -z'n opportunistische mentaliteit indachtig- moet bedisseld hebben: 'Als 't bij hem werkt, dan misschien ook wel bij mij. En als 't bij mij niet werkt, dan zal het daardoor sowieso niet meer bij hem werken. Ook niet slecht.'
Ik stelde in ieder geval gisterenavond tijdens De Keien van de Wetstraat vast dat laatstvernoemde op z'n wanhopig hautain toontje (Who? Me?) kwistig en misplaatst combattief uit de oude Romeinse doos putte. 

Het is, met andere woorden, bon ton om te pas en te onpas Latijnse spreuken te debiteren om z'n wereldse kennis en de blijkbaar daarbij horende autoriteit in de verf te zetten.

Er is nochtans niks nieuws onder de zon. 

Diezelfde truuk werd immers ooit vlotjes toegepast vanop de talrijke spreekgestoelten in ons Vlaemsche land waar uit de hoogte tirades werden gehouden boven de hoofden van brave en goedgelovige lieden. Die er uiteraard niks van begrepen en dus slechts één ding onthielden: die gestudeerde meneer vind precies dat er iets niet in orde is.
De ontleende autoriteit deed dan zijn verwoestende werk.

Het spijtige verschil met vandaag is wel dat die potsierlijke vertoningen toen achter gesloten deuren plaatsvonden en de schade daardoor nog relatief beperkt bleef.

Fronti nulla fides...s

Alles kan Beter zou het naadloos hebben opgepikt en er voor eens en voor altijd paal en perk aan gesteld. En voor haiku's hetzelfde.

Kaka

Er moet wel een goede reden zijn om deze posting een titel te geven die, volgend op de vorige, zo voor de hand ligt. En inderdaad, vandaag, geheel onverwacht, ontstond er een.

Nadat ik had genoten van Meus, schakelden we naadloos over naar z'n naaste concurrenten, die we ondertussen hadden gedigicorded. Ook zij waren een plezier om te bekijken. Want zelfs al is deze reeks (waarschuwing: de website is slechter dan het origineel) meer als een echte format geregisseerd, met heel wat fake of herdane scènes, vandaag vielen ook hier een aantal mooie momenten te bekijken. Zelfs al was het ook wat fake. Peter Goossens demonstreerde 'losjes uit de pols' wat keukencreativiteit betekent. Hij toonde z'n grote talent om smaken te combineren, puur uit geheugen, gecombineerd met een absolute beheersing van de hele kookarsenaal- en -techniekenencyclopedie, en dat is niet iedereen gegeven. Maar hij eiste wel hetzelfde van de deelnemers. Dus: plots ging bij de helft licht uit. 

Daarna hing hij -zoals heel veel andere zaken die door het script zijn opgelegd- nog 's karikaturaal het varken uit tegen de verdwaasd voor zich uitkijkende hobbykoks, samen met zijn spitsbroeder. Karakter kweek je door stress, weetjewel. En zo verdwenen de -zeer verdienstelijke- amateurs uit het programma. Mooi toch, en ik kijk uit naar de volgende afleveringen. Beide heren zijn immers culinaire topsporters en af en toe een glimp opvangen van wat dat betekent is an sich al een beloning. Ik hoop er ooit 's te kunnen gaan eten.

Nog wat nagenietend en -proevend, schakelde ik na deze cooking TV-sessie live over naar Canvas. Waar ik op ene Monseigneur Leonard viel. En plots ging het haar op m'n armen rechtstaan en kreeg ik een brakke smaak in m'n mond. 

En wat dacht ik toen? Inderdaad.

Geen kwaad word over 'Hoge Bomen' overigens: ook in vorige episodes werd de hubris van de geportretteerden subtiel doch doeltreffend belicht.