NOG EEN BLOG

Latijn

Nu Bart De Wever salonfähig is geworden, stellen anderen zich natuurlijk de vraag wat de oorzaak is van zijn succes. 

Eén of ander studiebureau zal waarschijnlijk voorzichtig hebben geconcludeerd dat dit eventueel misschien wel iets zou kunnen te maken hebben met z'n wat aptypische publieke gedrag, eenvoudig samen te vatten als :
'Hij is misschien geen beau met een permanente Colgatesmile, maar hij is degelijk, hardwerkend, onverstoorbaar, goed van tongriem gesneden en zeer ad rem. En hij is slim. Want hij weet alles over het oude Romeinse rijk en nog veel meer... Trouwens, zo'n Colgatesmile, dat kunt ge toch niet vertrouwen." Ideale schoonzoonrating: 95%.

Ik beeld me in dat deze 'conclusie' werd samengevat als 'De Wever Kent Latijn'. En dat deze werd geblackberried tot bij Dewinter, die -z'n opportunistische mentaliteit indachtig- moet bedisseld hebben: 'Als 't bij hem werkt, dan misschien ook wel bij mij. En als 't bij mij niet werkt, dan zal het daardoor sowieso niet meer bij hem werken. Ook niet slecht.'
Ik stelde in ieder geval gisterenavond tijdens De Keien van de Wetstraat vast dat laatstvernoemde op z'n wanhopig hautain toontje (Who? Me?) kwistig en misplaatst combattief uit de oude Romeinse doos putte. 

Het is, met andere woorden, bon ton om te pas en te onpas Latijnse spreuken te debiteren om z'n wereldse kennis en de blijkbaar daarbij horende autoriteit in de verf te zetten.

Er is nochtans niks nieuws onder de zon. 

Diezelfde truuk werd immers ooit vlotjes toegepast vanop de talrijke spreekgestoelten in ons Vlaemsche land waar uit de hoogte tirades werden gehouden boven de hoofden van brave en goedgelovige lieden. Die er uiteraard niks van begrepen en dus slechts één ding onthielden: die gestudeerde meneer vind precies dat er iets niet in orde is.
De ontleende autoriteit deed dan zijn verwoestende werk.

Het spijtige verschil met vandaag is wel dat die potsierlijke vertoningen toen achter gesloten deuren plaatsvonden en de schade daardoor nog relatief beperkt bleef.

Fronti nulla fides...s

Alles kan Beter zou het naadloos hebben opgepikt en er voor eens en voor altijd paal en perk aan gesteld. En voor haiku's hetzelfde.

Kaka

Er moet wel een goede reden zijn om deze posting een titel te geven die, volgend op de vorige, zo voor de hand ligt. En inderdaad, vandaag, geheel onverwacht, ontstond er een.

Nadat ik had genoten van Meus, schakelden we naadloos over naar z'n naaste concurrenten, die we ondertussen hadden gedigicorded. Ook zij waren een plezier om te bekijken. Want zelfs al is deze reeks (waarschuwing: de website is slechter dan het origineel) meer als een echte format geregisseerd, met heel wat fake of herdane scènes, vandaag vielen ook hier een aantal mooie momenten te bekijken. Zelfs al was het ook wat fake. Peter Goossens demonstreerde 'losjes uit de pols' wat keukencreativiteit betekent. Hij toonde z'n grote talent om smaken te combineren, puur uit geheugen, gecombineerd met een absolute beheersing van de hele kookarsenaal- en -techniekenencyclopedie, en dat is niet iedereen gegeven. Maar hij eiste wel hetzelfde van de deelnemers. Dus: plots ging bij de helft licht uit. 

Daarna hing hij -zoals heel veel andere zaken die door het script zijn opgelegd- nog 's karikaturaal het varken uit tegen de verdwaasd voor zich uitkijkende hobbykoks, samen met zijn spitsbroeder. Karakter kweek je door stress, weetjewel. En zo verdwenen de -zeer verdienstelijke- amateurs uit het programma. Mooi toch, en ik kijk uit naar de volgende afleveringen. Beide heren zijn immers culinaire topsporters en af en toe een glimp opvangen van wat dat betekent is an sich al een beloning. Ik hoop er ooit 's te kunnen gaan eten.

Nog wat nagenietend en -proevend, schakelde ik na deze cooking TV-sessie live over naar Canvas. Waar ik op ene Monseigneur Leonard viel. En plots ging het haar op m'n armen rechtstaan en kreeg ik een brakke smaak in m'n mond. 

En wat dacht ik toen? Inderdaad.

Geen kwaad word over 'Hoge Bomen' overigens: ook in vorige episodes werd de hubris van de geportretteerden subtiel doch doeltreffend belicht.

Pipi

Er zijn mensen die voeding als louter noodzakelijk beschouwen: wanneer ze hun dagelijkse hoeveelheid calorieën binnenkrijgen is het al lang goed. Of dat dan dmv de inname van een portie gefermenteerde boomschors gebeurt, of met een droge boterham waarop een gebakken schoenzool, het maakt hen allemaal weinig uit. 

Ik behoor allesbehalve tot die categorie: ik eet en tafel graag, proef en ontdek graag, kook graag (hoewel te zelden), hou van de vele bestaande keukens (van terroir tot de meeste kookmodegrilversies) en geniet enorm van alles wat daarbij hoort. Als dat nog 's in een leuk kader kan (hoeft geen resto met of zonder sterren te zijn) en vergezeld van passende dranken (hoeft niet noodzakelijk alcoholisch te zijn - alhoewel) dan ben ik een gelukkig mens. Noem me een foodie, maar dan zonder het hele soms wat blasésfeertje dat bij die term hoort. 

Aan de kanonnade van kookprogramma's te zien die tegenwoordig door zowat alle zenders op de kijker wordt afgevuurd, ben ik trouwens niet de enige. Ik  bekijk ze allemaal als ik niet zelf aan 't werken, koken of eten ben, steek overal wat van op (van de lamentabele regionale zender programma's tot Masterchef) en stel me (zoals vaak) een heleboel vragen. Zoals hoelang dit thema nog het gouden TV kalf zal blijven, bijvoorbeeld. En of we daarna plots terug met z'n allen prefabschotels zullen gaan eten ipv telkens de keuken tot oorlogszone te herscheppen bij 't bakken ener simpele omelet. Iets waarover ik al 's graag wil uitweiden, maar (misschien gelukkig voor u) niet nu. 

Vandaag gaat 't immers over m'n favoriet kookprogramma van het ogenblik, dat deze week z'n tweede seizoen inging en na de eerste aflevering al duidelijk maakte dat het er nog beter is op geworden. 't Wordt vlot gepresenteerd door een 'jonge' snaak met ondertussen heel wat TV-ervaring, zonder kapsones, met een hoge entertainmentwaarde, die nog kan koken ook en graag eea met de kijker deelt terwijl hij 't prepareert. Hij deed me al dé manier voor om de perfecte risotto te bereiden, wist me zelfs met een mosselen friet te boeien en zorgde er deze week voor dat ik absoluut zelf eens een bepaald noedeltype wil uitproberen. Of de lekkere versie van de IKEA balletjes, want hij vertoefde in het bijzijn van een zeer aimabele Herman Van Molle in Zweden om daar te ontdekken wat de moeder van Pipi Langkous tot haar lievelingskostje rekende. Naast z'n aanstekelijk enthousiasme waarmee hij het programma draagt, is hij duidelijk omringd door een capabele ploeg die er in slaagt om zowel op het vlak van research als van productie en regie 's verder te gaan dan het voor de hand liggende bij zo'n poepsimpel concept.

Doe mij dus maar regelmatig een Meuske op de buis. Want zoals heel vaak werken liefde, plezier en enthousiasme zeer aanstekelijk als het over delen van kennis en ervaringen gaat.